Werkplezier vraagt werk (en een beetje geduld)
Werkgeluk. Werkplezier. Flow. Het zijn de nieuwe toverwoorden op de werkvloer. Iedereen lijkt het na te jagen: we willen betrokken medewerkers, bruisende teams en een cultuur waarin werkgeluk bijna vanzelfsprekend is. Maar… laten we even landen in de realiteit.
Want dat werkplezier waar we het zo graag over hebben? Dat ontstaat niet zomaar. Het is geen cadeautje dat je van je leidinggevende krijgt. Het vraagt inzet. Bereidheid. Geduld. Jezelf onderdeel maken van iets groters dan alleen jouw eigen werk. Dat laatste is misschien wel het moeilijkst.
Oké we hebben het dus steeds vaker over werkgeluk. Of werkplezier. En dat is een mooie ontwikkeling, want er is niets mis met gelukkig willen zijn in je werk. Sterker nog: als je het mij vraagt, is werkplezier één van de krachtigste aanjagers van productiviteit, duurzame inzetbaarheid en eigenaarschap. Maar er is ook iets geks aan de hand. Alsof we soms vergeten dat werkplezier niet zomaar gebeurt. Alsof het geluk is, of pech.
Je moet er dus iets voor doen. Of iets voor laten… Niet alleen organisaties en leidinggevenden zullen inzet moeten tonen. Het moet ook (of zelfs vooral) vanuit jou komen. Het is geen toevalstreffer en het ontstaat niet als iedereen zich alleen maar richt op z’n eigen taken en targets. We hebben allemaal iets te doen. En dat mag best wat vaker gezegd worden.
Oké we hebben het dus steeds vaker over werkgeluk. Of werkplezier. En dat is een mooie ontwikkeling, want er is niets mis met gelukkig willen zijn in je werk. Sterker nog: als je het mij vraagt, is werkplezier één van de krachtigste aanjagers van productiviteit, duurzame inzetbaarheid en eigenaarschap. Maar er is ook iets geks aan de hand. Alsof we soms vergeten dat werkplezier niet zomaar gebeurt. Alsof het geluk is, of pech.
Je moet er dus iets voor doen. Of iets voor laten… Niet alleen organisaties en leidinggevenden zullen inzet moeten tonen. Het moet ook (of zelfs vooral) vanuit jou komen. Het is geen toevalstreffer en het ontstaat niet als iedereen zich alleen maar richt op z’n eigen taken en targets. We hebben allemaal iets te doen. En dat mag best wat vaker gezegd worden.
Eerst even: wat maakt werkplezier dan zo lastig?
Laten we eerlijk zijn. Werkplezier klinkt misschien als een ‘zacht’ thema, maar is allesbehalve makkelijk. Want plezier gaat over ervaren dat je van betekenis bent. Dat je ertoe doet. Dat je werkt vanuit flow. Dat je onderdeel bent van een team, in plaats van een eenling in een kantoortuin of een thuiswerkbubbel.
En daar zit meteen de crux. Want hoe groter de werkdruk, hoe hoger de verwachtingen, hoe voller de mailbox… hoe sneller we alleen nog maar bezig zijn met het eigen to-dolijstje. Met af komen.
Wat daarbij in de verdrukking komt? Datgene wat werkplezier voedt. Contact, samenwerking, het grotere geheel. Samen bouwen aan iets dat er toe doet.
En dat is precies waar de Self Determination Theory (SDT) ons waardevolle inzichten geeft.
Saamhorigheid als onderschatte factor
De SDT stelt dat we pas echte motivatie en werkplezier ervaren als drie psychologische basisbehoeften in balans zijn: autonomie, competentie en saamhorigheid. (Nieuwsgierig naar hoe dat precies werkt? Lees mijn blog over de SDT hier: Waar loopt je medewerker nou echt warm voor?)
Toch wil ik vandaag alleen even stilstaan bij die laatste: saamhorigheid. Want dat is vaak het ondergeschoven kindje.
- Autonomie? Vinden we belangrijk.
- Competentie? Check.
Maar investeren in het team, in verbinding, in elkaar? Daar maken we niet altijd tijd voor.
En toch is juist dat de sleutel.
Geen community = geen werkplezier.
Saamhorigheid als onderschatte factor
De SDT stelt dat we pas echte motivatie en werkplezier ervaren als drie psychologische basisbehoeften in balans zijn: autonomie, competentie en saamhorigheid. (Nieuwsgierig naar hoe dat precies werkt? Lees mijn blog over de SDT hier: Waar loopt je medewerker nou echt warm voor?)
Toch wil ik vandaag alleen even stilstaan bij die laatste: saamhorigheid. Want dat is vaak het ondergeschoven kindje.
- Autonomie? Vinden we belangrijk.
- Competentie? Check.
Maar investeren in het team, in verbinding, in elkaar? Daar maken we niet altijd tijd voor.
En toch is juist dat de sleutel.
Geen community = geen werkplezier.
Relatie bouwen kost moeite (en tijd)
Het klinkt zo logisch: als je verbinding voelt met je team, werk je met meer plezier. Maar we vergeten vaak dat die verbinding niet vanzelf ontstaat. Je wordt niet wakker en denkt: “Vandaag voel ik me ineens hartstikke verbonden met mijn collega’s!”
Het vraagt inspanning. Tijd. Bereidheid. Je moet nieuwsgierig zijn naar de ander, ook als je elkaar alleen tijdens een project spreekt. Je moet soms even een laagje dieper gaan. Samen lachen, ook als de druk hoog is. Hulp vragen, maar ook aanbieden. Niet één keer, maar vaak.
Saamhorigheid bouw je door iets te doen. Door er te zijn voor de ander. En dat gaat niet altijd meteen vanzelf voelen. Soms moet je eerst geven, voordat het ontvangen makkelijker wordt.
Werk en privé strikt gescheiden? Dan mis je iets
Ik hoor het vaak: “Ik houd werk en privé liever gescheiden.”
Dat mag natuurlijk. Maar besef dan ook dat het veel lastiger wordt om echte verbinding op te bouwen met je team. Want als jij nooit iets laat zien van jezelf, of geen interesse toont in het verhaal van de ander, hoe bouw je dan vertrouwen op?
We hebben als mens (bewust of onbewust) behoefte aan een groep waarin we ertoe doen. Aan een plek waar we samen doelen halen én elkaar zien. Dat vraagt iets van onszelf.
Niet alles hoeft de diepte in. Maar oppervlakkigheid als norm? Dan blijft werkplezier ook oppervlakkig.
Personeelsverloop naar beneden brengen en je team zich gehoord, betrokken en nuttig laten voelen?
Deze 7 inzichten geven je een vliegende start!
Geen passagier, maar bestuurder van je eigen werkplezier
In de podcast Werkgeluk van De Podcast Psycholoog wordt benoemd hoe werkgeluk vaak wordt gezien als iets dat van buitenaf komt. Alsof een leidinggevende of HR-afdeling de sleutel in handen heeft om werkplezier te brengen. Terwijl de uitnodiging juist is om zelf actief aan de slag te gaan: investeren in verbinding, in kleine acties die een groot verschil maken. Het is geen quick fix of luxe, maar een continu proces waar je als individu én als team samen verantwoordelijk voor bent.
Zoals ik het zelf vaak uitleg in teamsessies: werkgeluk is geen wellnessresort waar je op een bedje ligt te wachten tot iemand je een cocktail brengt. Het lijkt eerder op een sportschool. Je moet zelf aan de slag, je inzetten, geduld hebben, en soms ook even doorbijten om tot resultaat te komen. Dat vraagt iets van jouw bereidheid én van je omgeving. Maar als je eenmaal merkt dat je invloed hebt, dat jouw inzet verschil maakt, dan groeit niet alleen het gevoel van saamhorigheid, maar ook de voldoening in je werk.
Dus: wees geen passagier, maar de bestuurder van jouw eigen werkplezier. En hoe meer mensen in het team die keuze maken, hoe groter de kans dat werkplezier niet iets is wat ons overkomt, maar iets wat we samen bouwen.
En dan nu: de praktijk
Wat ik zie in teamsessies: als we sámen onderzoeken hoe het werkplezier wordt ervaren, komt er van alles naar boven. Mooie dingen, kleine lichtpuntjes, maar ook frustraties. Vaak niet eens alleen op het relationele vlak, maar juist procesmatig. Dingen die stroef gaan, onnodig ingewikkeld zijn of irritaties die al tijden onder de oppervlakte sudderen.
Het goede nieuws? Zodra die dingen op tafel komen, ontstaat er ruimte. Voor actie. Voor inzicht. Voor gezamenlijke oplossingen. Dat is waar werkplezier concreet wordt. Niet als iets abstracts, maar als tastbaar resultaat.
Ontdek waar het werkplezier in jouw team kan groeien
Benieuwd hoe het staat met het werkplezier in jouw team? En waar de groeipotentie zit? Doe de gratis Quickscan! Je ontvangt direct inzicht én een concreet advies om werkplezier te vergroten.
Keertje sparren bij de koffie? Laat hier je gegevens achter: